Challenging state blocking

This story was at Prachatai a few days ago, but deserves attention as it is the first serious challenge to the state’s blocking of we sites and URLs.

Prachatai has been pushing a case in the courts “against the authorities for blocking its website during the red-shirt protests in 2010…”. That was deliberate blocking by the Abhisit Vejjajiva government as it sought to shut down all media it deemed “oppositional” and not sticking to the regime’s royalist script.

Initially the Civil Court rejected the case, but after that was overturned by the Appeals Court, the case is back on.

Prachatai initially filed its case on 23 April 2010, and soought 350,000 baht in damages from the state.

The case goes back to court on  27 May for a preliminary hearing.

In its first complaint to the Civil Court,

… Prachatai accused the CRES of violating the rights and freedoms accorded by the Constitution, arguing that despite the power authorized by the Emergency Decree, the government cannot take any action to limit, remove or violate the constitutional rights and freedoms of individuals on an arbitrary basis without any solid supporting evidence or reason.

Without any evidence of substance from the state, the compliant court dismissed that case saying that the “defendants had performed their duties under a proper chain of command as authorized by the law…”.

As we stated above,this case now becomes (potentially) seminal for internet freedom in Thailand.

Blocking history

Prachatai reports that the Nitirat’s website has been blocked. Specifically, he Ministry of Information and Communications Technology has blocked the page that reproduces the Declaration of the People’s Party in 1932, issued when it overthrew the absolute monarchy.

PPT knows that the blocking by MICT and by ISPs is often not very consistent, but in this case, it seems that a choice to block one page has been made, and that this amounts to blocking history. We imagine that some loopy ultra-royalist has read the People’s Party announcement, attributed to Pridi Phanomyong, as threatening to the monarchy and reported the page to MICT. The blocking is indicative of the ideological power wielded by the royalist state in “protecting” the monarchy. No one can protect it from history.

The document is reproduced below (with the English translation already posted at PPT):

ประกาศคณะราษฎร ฉบับที่ ๑

ราษฎรทั้งหลาย

เมื่อกษัตริย์องค์นี้ได้ครองราชสมบัติสืบต่อพระเชษฐานั้น ในชั้นต้นราษฎรได้หวังกันว่ากษัตริย์องค์ใหม่นี้จะปกครองราษฎรให้ร่มเย็น แต่การณ์หาเป็นไปตามหวังที่คิดไม่ กษัตริย์คงทรงอำนาจอยู่เหนือกฎหมายตามเดิม ทรงแต่งตั้งญาติวงศ์และคนสอพลอไร้คุณงามความรู้ให้ดำรงตำแหน่งที่สำคัญๆ ไม่ทรงฟังเสียงราษฎร ปล่อยให้ข้าราชการใช้อำนาจหน้าที่ในทางทุจริต มีการรับสินบนในการก่อสร้างซื้อของใช้ในราชการ หากำไรในการเปลี่ยนราคาเงิน ผลาญเงินทองของประเทศ ยกพวกเจ้าขึ้นให้สิทธิพิเศษมากกว่าราษฎร ปกครองโดยขาดหลักวิชา ปล่อยให้บ้านเมืองเป็นไปตามยถากรรม ดังที่จะเห็นได้ในการตกต่ำในการเศรษฐกิจและความฝืดเคืองทำมาหากิน ซึ่งราษฎรได้รู้กันอยู่ทั่วไปแล้ว รัฐบาลของกษัตริย์เหนือกฎหมายมิสามารถแก้ไขให้ฟื้นขึ้นได้ การที่แก้ไขไม่ได้ก็เพราะรัฐบาลของกษัตริย์เหนือกฎหมายมิได้ปกครองประเทศเพื่อราษฎรตามที่รัฐบาลอื่นๆ ได้กระทำกัน รัฐบาลของกษัตริย์ได้ถือเอาราษฎรเป็นทาส (ซึ่งเรียกว่าไพร่บ้าง ข้าบ้าง) เป็นสัตว์เดียรัจฉาน ไม่นึกว่าเป็นมนุษย์ เพราะฉะนั้น แทนที่จะช่วยราษฎร กลับพากันทำนาบนหลังราษฎร จะเห็นได้ว่าภาษีอากรที่บีบคั้นเอาจากราษฎรนั้น กษัตริย์ได้หักเอาไว้ใช้ส่วนตัวปีหนึ่งเป็นจำนวนหลายล้าน ส่วนราษฎรสิ กว่าจะหาได้แต่เล็กน้อย เลือดตาแทบกระเด็น ถึงคราวเสียภาษีราชการหรือภาษีส่วนตัว ถ้าไม่มีเงินรัฐบาลก็ใช้ยึดทรัพย์หรือใช้งานโยธา แต่พวกเจ้ากลับนอนกินกันเป็นสุข ไม่มีประเทศใดในโลกจะให้เงินเจ้ามากเช่นนี้ นอกจากพระเจ้าซาร์และพระเจ้าไกเซอร์เยอรมัน ซึ่งชนชาตินั้นได้โค่นราชบัลลังก์เสียแล้ว

รัฐบาลของกษัตริย์ได้ปกครองอย่างหลอกลวงไม่ซื่อตรงต่อราษฎร มีเป็นต้นว่าจะบำรุงการทำมาหากินอย่างโน้นอย่างนี้ แต่ครั้นคอยๆ ก็เหลวไป หาได้ทำจริงจังไม่ มิหนำซ้ำกล่าวหมิ่นประมาทราษฎรผู้มีบุญคุณเสียภาษีอากรให้พวกเจ้าได้กิน ว่าราษฎรรู้เท่าไม่ถึงเจ้านั้นไม่ใช่เพราะโง่ เป็นเพราะขาดการศึกษาที่พวกเจ้าปกปิดไว้ไม่ให้เรียนเต็มที่ เพราะเกรงว่าราษฎรได้มีการศึกษาก็จะรู้ความชั่วร้ายที่ทำไว้และคงจะไม่ยอมให้ทำนาบนหลังคน

ราษฎรทั้งหลายพึงรู้เถิดว่าประเทศเรานี้เป็นของราษฎร ไม่ใช่ของกษัตริย์ตามที่เขาหลอกลวง บรรพบุรุษของราษฎรเป็นผู้กู้ให้ประเทศเป็นอิสรภาพพ้นมือจากข้าศึก พวกเจ้ามีแต่ชุบมือเปิบและกวาดทรัพย์สมบัติเข้าไว้ตั้งหลายร้อยล้าน เงินเหล่านี้เอามาจากไหน? ก็เอามาจากราษฎรเพราะวิธีทำนาบนหลังคนนั่นเอง ! บ้านเมืองกำลังอัตคัตฝืดเคือง ชาวนาและพ่อแม่ทหารต้องทิ้งนา เพราะทำไม่ได้ผล รัฐบาลไม่บำรุง รัฐบาลไล่คนงานออกอย่างเกลื่อนกลาด นักเรียนที่เรียนสำเร็จแล้วและทหารที่ปลดกองหนุนไม่มีงานทำ จะต้องอดอยากไปตามยถากรรม เหล่านี้เป็นผลของรัฐบาลของกษัตริย์เหนือกฎหมาย บีบคั้นข้าราชการชั้นผู้น้อย นายสิบ และเสมียน เมื่อให้ออกจากงานแล้วไม่ให้เบี้ยบำนาญ ความจริงควรเอาเงินที่กวาดรวบรวมไว้มาจัดบ้านเมืองให้มีงานทำจึงจะสมควรที่สนองคุณราษฎรซึ่งได้เสียภาษีอากรให้พวกเจ้าได้ร่ำรวยมานาน แต่พวกเจ้าก็หาได้ทำอย่างใดไม่ คงสูบเลือดกันเรื่อยไป เงินมีเท่าไหรก็เอาฝากต่างประเทศคอยเตรียมหนีเมื่อบ้านเมืองทรุดโทรม ปล่อยให้ราษฎรอดอยาก การเหล่านี้ย่อมชั่วร้าย

เหตุฉะนั้น ราษฎร ข้าราชการ ทหาร และพลเรือน ที่รู้เท่าถึงการกระทำอันชั่วร้ายของรัฐบาลดังกล่าวแล้ว จึงรวมกำลังตั้งเป็นคณะราษฎรขึ้น และได้ยึดอำนาจของรัฐบาลของกษัตริย์ไว้แล้ว คณะราษฎรเห็นว่าการที่จะแก้ความชั่วร้ายก็โดยที่จะต้องจัดการปกครองโดยมีสภา จะได้ช่วยกันปรึกษาหารือหลายๆ ความคิดดีกว่าความคิดเดียว ส่วนผู้เป็นประมุขของประเทศนั้น คณะราษฎรไม่มีประสงค์ทำการชิงราชสมบัติ ฉะนั้น จึงขอเชิญให้กษัตริย์องค์นี้ดำรงตำแหน่งกษัตริย์ต่อไป แต่จะต้องอยู่ใต้กฎหมายธรรมนูญการปกครองของแผ่นดิน จะทำอะไรโดยลำพังไม่ได้ นอกจากความเห็นชอบของสภาผู้แทนราษฎร คณะราษฎรได้แจ้งความเห็นนี้ให้กษัตริย์ทราบแล้ว เวลานี้ยังอยู่ในความรับตอบ ถ้ากษัตริย์ตอบปฏิเสธหรือไม่ตอบภายในกำหนดโดยเห็นแก่ส่วนตนว่าจะถูกลดอำนาจลงมาก็จะชื่อว่าทรยศต่อชาติ และก็เป็นการจำเป็นที่ประเทศจะต้องมีการปกครองอย่างประชาธิปไตย กล่าวคือ ประมุขของประเทศจะเป็นบุคคลสามัญซึ่งสภาผู้แทนราษฎรได้ตั้งขึ้น อยู่ในตำแหน่งตามกำหนดเวลา ตามวิธีนี้ราษฎรพึงหวังเถิดว่าราษฎรจะได้รับความบำรุงอย่างดีที่สุด ทุกๆ คนจะมีงานทำ เพราะประเทศของเราเป็นประเทศที่อุดมอยู่แล้วตามสภาพ เมื่อเราได้ยึดเงินที่พวกเจ้ารวบรวมไว้จากการทำนาบนหลังคนตั้งหลายร้อยล้านมาบำรุงประเทศขึ้นแล้ว ประเทศจะต้องเฟื่องฟูขึ้นเป็นแม่นมั่น การปกครองซึ่งคณะราษฎรจะพึงกระทำก็คือ จำต้องวางโครงการอาศัยหลักวิชา ไม่ทำไปเหมือนคนตาบอด เช่นรัฐบาลที่มีกษัตริย์เหนือกฏหมายทำมาแล้ว เป็นหลักใหญ่ๆ ที่คณะราษฎรวางไว้ มีอยู่ว่า

๑.จะต้องรักษาความเป็นเอกราชทั้งหลาย เช่นเอกราชในทางการเมือง การศาล ในทางเศรษฐกิจ ฯลฯ ของประเทศไว้ให้มั่นคง

๒.จะต้องรักษาความปลอดภัยภายในประเทศ ให้การประทุษร้ายต่อกันลดน้อยลงให้มาก

๓.ต้องบำรุงความสุขสมบูรณ์ของราษฎรในทางเศรษฐกิจ โดยรัฐบาลใหม่จะจัดหางานให้ราษฎรทุกคนทำ จะวางโครงการเศรษฐกิจแห่งชาติ ไม่ปล่อยให้ราษฎร อดอยาก

๔.จะต้องให้ราษฎรมีสิทธิเสมอภาคกัน (ไม่ใช่พวกเจ้ามีสิทธิยิ่งกว่าราษฎร เช่นที่เป็นอยู่)

๕.จะต้องให้ราษฎรได้มีเสรีภาพ มีความเป็นอิสระ เมื่อเสรีภาพนี้ไม่ขัดต่อหลัก ๕ ประการดังกล่าวข้างต้น

๖.จะต้องให้การศึกษาอย่างเต็มที่แก่ราษฎร

ราษฎรทั้งหลายจงพร้อมกันช่วยคณะราษฎรให้ทำกิจอันคงจะอยู่ชั่วดินฟ้านี้ให้สำเร็จ คณะราษฎรขอให้ทุกคนที่มิได้ร่วมมือเข้ายึดอำนาจจากรัฐบาลกษัตริย์เหนือกฎหมายพึงตั้งอยู่ในความสงบและตั้งหน้าหากิน อย่าทำการใดๆ อันเป็นการขัดขวางต่อคณะราษฎรนี้ เท่ากับราษฎรช่วยประเทศและช่วยตัวราษฎร บุตร หลาน เหลน ของตนเอง ประเทศจะมีความเป็นเอกราชอย่างพร้อมบริบูรณ์ ราษฎรจะได้รับความปลอดภัย ทุกคนจะต้องมีงานทำไม่ต้องอดตาย ทุกคนจะมีสิทธิเสมอกัน และมีเสรีภาพจากการเป็นไพร่ เป็นข้า เป็นทาสพวกเจ้า หมดสมัยที่เจ้าจะทำนาบนหลังราษฎร สิ่งที่ทุกคนพึงปรารถนาคือ ความสุขความเจริญอย่างประเสริฐซึ่งเรียกเป็นศัพท์ว่า “ศรีอาริย์” นั้น ก็จะพึงบังเกิดขึ้นแก่ราษฎรถ้วนหน้า

คณะราษฎร

๒๔ มิถุนายน ๒๔๗๕

A provincial critique of the TRC report

As we did yesterday, PPT draws attention to a Prachatai posting. This post presents a perspective from the provinces on the Truth for Reconciliation Commission report on the events of April and May 2010. In it, a representative of volunteers who collected information on the impact of 2010 April-May crackdown in Ubon Ratchathani, makes observations regarding the TRC report.

Again, PPT won’t summarize as the report deserves to be read in full. It is important to note that the events of 2010 were not simply a Battle for Bangkok (as we have repeatedly designate the events). The TRC report also focuses on events in Bangkok. As this Prachatai account points out, in “Ubon Ratchathani alone, 418 warrants were issued for which 88 civilians were taken in custody. Twenty-one individuals were held in custody without bail from the day they were arrested to the day the verdict was handed down.”

In other words, the crackdown by the Abhisit Vejjajiva regime and the military extended into areas identified as “red zones” as they attempted to repress the red shirts. That makes this report incredibly valuable.

A letter about solidarity

Lese majeste convict Tanthawut Taweewarodomkul has released a letter at Prachatai, edited by Tyrell Haberkorn. In it he writes of the solidarity amongst political prisoners – those recently released and others still in jail – in Thailand. PPT isn’t going to summarize the letter here as it deserves to be read in full at the Prachatai site. He writes of the “ordinary people like us who are imprisoned.” And he hopes that he can get his freedom soon and be reunited with his young son.

The treatment of lese majeste prisoners continues to be reprehensible, yet Tanthawut’s poignant letter shows how solidarity is created to support those jailed for political crimes.

Tanthawut was sentenced on 15 March 2011, found guilty as charged and sentenced him to a total of 13 years in prison. As PPT observed at the time, this was just one more draconian decision meant to protect the ideology that underpins the royalist state.

Chiranuch appeals

Many readers will have already seen that Chiranuch Premchaiporn, Director of Prachatai, has appealed against the court verdict which found her guilty under the 2007 Computer Crimes Act. Back in May, she was found guilty and was sentenced to one year in prison with a fine of 30,000 baht.  The court reduced the penalties by a third and suspended the jail sentence for a year.

In her appeal, Chiranuch challenges that Computer Crimes Act and the conduct of the prosecution’s case against her, arguing that “standard practices” under the Thai law are out of line with international practice and “take into account any impact on the rights and freedoms of the people, as well as the costs and practicality of website administration, and technological limitations…”.

Chiranuch “says that in a criminal trial the prosecution has the burden to clearly prove the defendant guilty as charged, but in her case it never produced any evidence to support its claim of a standard practice for web service providers, and did not prove that her practice failed to follow such a standard.  The decision of the Court of First Instance was not in line with the principle of hearing evidence in a criminal trial, and the prosecution did not prove her intention in committing the offences.”

Yingluck at the Asia Society

The last time we can remember a Thai leader appearing at the Asia Society – a rather stuffy and conservative organization that does the”promoting mutual understanding and strengthening partnerships” stuff of U.S. foundations in a kind of Orientalist fashion – it was  Kasit Piromya, when the Abhisit Vejjajiva government was in place. That was in September 2010.

Kasit gave a shambolic and crudely politicized speechthat was full of nonsense. For example, he claimed that red shirts have no popular support in Thailand. He knew that was a lie. He added to that with the bizarre, saying back then that Thailand was open and freedom of the press “is second to none in the world!” He said media that urges violence, hatred, misinformation or challenges the monarchy must be repressed. Kasit thought Prachatai was doing this!

Yingluck at the U.N.

Contrast this with Yingluck Shinawatra’s decidedly boring appearance reported at the Asia Society website (transcript here). She had a packed house, and spoke of anything but Thailand’s political conflict. This seems entirely in line with the business-oriented, investment-seeking, political cooling approach that she and her brother have been promoting.

Maybe a little bit of boring and some cooling is a pleasant change as the international community and media comes to neglect political struggles and issues such as lese majeste.

Freedom House on internet censorship

Freedom House has released its Internet Freedom report for 2012. Thailand ranks as unfree, along with China, Saudi Arabia, Vietnam, Burma, and a few others. The report is long and detailed.

The report notes that although “the Thai government has been blocking some internet content since 2003, restrictions have expanded in recent years in both scale and scope.” Most of this is related to the monarchy. Before 2007 it says that most censorship was “pornography, online gambling, or circumvention tools, although some politically oriented websites were also found to be inaccessible.”

Since 2007, censorship “has grown exponentially, particularly those with content perceived as critical of the monarchy.” Figures are provided.

After 7 April 2010, the Abhisit Vejjajiva government, backed by the military blocked a “large number of websites focused on the opposition red-shirt movement…. These included individual YouTube videos, Facebook groups, and Google groups.”

The report notes that “less clearly partisan online news outlets or human rights groups, such as Freedom Against Censorship Thailand (FACT), the online newspaper Prachatai, the Political Prisoners in Thailand blog, and Asia Sentinel” were blocked.

The advent of the “democratically elected government” of Yingluck Shinawatra dashed “hopes that the new government would loosen internet censorship…”. Again, sites about the monarchy have been the target.

It states that some sites “blocked in 2010 were accessible, including FACT and the Political Prisoners in Thailand” have become available. For PPT this is only partly true as blocking is off and on. Media “reports citing government officials, thousands of webpages have been added to the blacklist under the new administration.” However, it is unclear if censorship has actually increased.

The centrality of the monarchy to censorship regime is explained:

Despite [a]… constraining environment, outside of comments perceived as critical of the monarchy, most other areas of discussion on political, social, and human rights issues are freely and passionately debated in Thailand.

The report notes that:

While many blogs and discussion sites are blocked, users can access them with readily available circumvention software, and content producers often republish information on alternate sites. These techniques have undermined the MICT’s censorship efforts.

That’s true, and this is why PPT has a “mirror” at PP of T. We are further mentioned in another section of the report:

As internet freedom has come under growing pressure, online activists have organized to push back. The Political Prisoners in Thailand blog provides information on lèse-majesté prosecutions. The Thai Netizen Network (TNN) was founded in early 2009 to uphold users’ right to access, free expression, and privacy via public statements and other advocacy initiatives.

This is a most useful report, and highly recommended to readers.

Released lese majeste convicts

Prachatai has a story with photos of the release of Suchart Nakbangsai or Worawut Thanangkorn and Suriyan Kokpuey  on 24 August 2012, following a pardon.

Family, friends and red shirt supporters including the United Front for Democracy against Dictatorship’s Thida Tawornsate Tojirakarn, red shirt leader and Puea Thai Party MP Weng Tojirakan, other red shirts and several reporters.  After his release, Warawut waited to visit other political prisoners still imprisoned there and ordered food for them, while Suriyan and his parents went to Lak Si Prison to visit political prisoners there.

Worawut “told reporters that he would hold a talk show on 3 Nov to share the experiences of his anti-coup activities, prosecution and life in prison, with tickets priced at 112 and 2,000 baht.” That may make interesting listening, although PPT reckons that speaking openly is impossible in such cases.

Updated: Surmised, incorrect, guesses, conjecture, arbitary. Just wrong!

Many readers will have already read the comments by Professor Satit Phairoh at the 65th session of the Thai Bar Association on 8 June 2012,printed at Prachatai. His comments refer to Ampol Tangnopakul’s lese majeste and the continual failure to grant him bail. At the same time, it applies to almost all cases of this “crime.” PPT is not going to repeat it all; rather we highlight points we have made repeatedly. all of the following are the judge’s words, translated:

Article 39 of the Constitution says that everyone is presumed innocent. It is a general principle that when a person is innocent, bail must be granted….

In the case of Ah Kong, on the issue of bail, the court ruled … before there had been any investigation, at all. This indicates that the Court already believed that the accusation was true….

They guessed further….

The Court began by surmising that if the proof advanced was solid….

And if they surmised incorrectly…. This decision [not to grant bail] was based on a guess…. This conjecture had a disastrous effect for their defendant….  violated the Constitution….

The Court made another incorrect conjecture….  [T]he Court committed a double fault by convicting the defendant. If the evidence is not indisputable, how can you convict a defendant?…

At the end of the judgment, they [judges] wrote even more incorrectly…. Where in the law does it say that … you can convict on speculation? … This judgment will eternally stand and cannot be subjected to correction since Ah Kong is dead. This judgment will be eternally criticized because the Appeal Court and the Supreme Court have no chance to amend it….  Professor Nidhi Eoseewong has written that the Court acts arbitrarily. He is correct.

Indeed, he is correct. What’s worse is that this illegal treatment of those accused of lese majeste continues. The repeated demands for prisoners to plead guilty, drop appeals and seek royal pardons is all a part of the regime that supports the judiciary in acting illegally and inhumanely.

Update: On Ampol’s case, whose funeral is to be held on Sunday, Prachatai and several other sites have published copies of an unsigned letter that is said to have been released by one of Ampol’s lawyers, relating to expert advice from Germany on the identification of mobile phones. The gist of the advice sought is this:

The dtac SMS transaction records are not reliable in identifying a phone as the emitter of an SMS message. At least two possibilities exits where the data diverts from reality:

• SMS injected into the phone network from the Internet or SS7 network may be falsely linked to a “Location Update” message of somebody else’s phone
• Phone identities can be changed to the phone of somebody else in the same part of a city after observing a transaction of the other phone with the GSM network which requires only readily available hardware and software

Updated: Prachatai update on lese majeste prisoners

Prachatai has a useful update on several prisoners currently held on lese majeste charges or convictions. It reports on two who are due for release, the state of pardon requests for two more, and other activities. PPT has used the article to update some of our pages on those convicted and those awaiting trial. We are not reproducing the story here but recommend that readers consult the story.

Update: It is now reported that Suchart Nakbangsai or Worawut Thanangkorn and Suriyan Kokpuey were released on 24 August 2012, following a pardon.