Updated: All about the law II

2 04 2017

Bangkok Post editor Umesh Pandey gives some credit to the judiciary – the Central Administrative Court – for having ruled that “the military junta’s moves to take away the three passports held by the former Education Minister, Chaturon Chaisang, was a ‘serious violation’ of …[Chaturon’s] fundamental rights…”.

But he goes way, way too far when he states that the “judiciary is making great strides in bringing about fairness in society…”.

Thailand’s judiciary and its legal processes are somewhere between a joke and feudal. PPT has spent a considerable amount of space highlighting repeated failures and while we don’t expect Pandey to be a regular reader, surely he reads his own newspaper.

On the same day when he is full of praise for the judiciary and its “strides in bringing about fairness,” his colleague Alan Dawson lambasts elements of the judicial system and its double standards.

You might say that the judges are not the whole system, and that’s true, with Pandey slamming elements of it. However, there are now hundreds of cases that have gone to court in recent years that have seen judges fail all reasonable tests of fairness. Think of the scores of lese majeste cases, several cases we mentioned in a previous post, cases against Abhisit Vejjajiva and Suthep Thaugsuban, cases making coups legitimate, a judicial coup, cases against red shirts (and not against yellow shirts), allowing torturers to go free and many, many more.

Being honest, we think the judicial system is now broken beyond repair. We have royalists, the military, the palace and the judges themselves to blame for this sad state of affairs.

Update: A reader puts us onto another Bangkok Post story, where the headline is, NCPO urges Thaksin to stop ‘distorting the truth’. The junta says:

“Mr Thaksin [Shinawatra] should stop harming the country, show restraint and stop distorting information. If Mr Thaksin calls for justice from society, Mr Thaksin should give justice to society, too,” the NCPO spokesman said.

The junta demands that Thaksin stop harming Thailand. Yet it is the junta that distorts truth. It has done so for years now. And, if the junta demands the legal system for Thaksin, how about themselves? Why is it that Section 113 of the Criminal Code doesn’t apply to this bunch of thugs?

Section 113: Whoever, commits an act of violence or threatens to commit an act of violence in order to:

  1. Overthrow or change the Constitution;
  2. Overthrow the legislative power, the executive power or the judicial power of the Constitution, or nullify such power; or
  3. Separate the Kingdom or seize the power of administration in any part of the Kingdom, is said to commit insurrection, and shall be punished with death or imprisonment for life.




All about the law I

29 03 2017

The media is awash with stories about law. How the rich use it for their benefit or avoid it. How the junta uses it. How the police and military manipulate it. We will just link with some of these, grab some quotes and make some comments.

Law for the rich: It is all about Red Bull heir and cop killer Vorayudh “Boss” Yoovidhya. This story and his “hiding in plain sight” avoidance of responsibility for his drug and booze addled killing of a cop has been around since 2012. In the time since, he’s ignored the cops, probably paid some of them off, paid off the cop’s family with meager “compensation” (also known as blood money) and lived what AP called “the high life” in the resorts of the world. He’s partied with the same crowd he has always been with, the rich, the “good” and the famous. His 400+ photos of his good and expensive life are at Facebook.

We can only wonder why it took AP to do the work of finding him. Not the cops (who lost one of their own). Not the prosecutors. Not even Thailand’s media. Why is that? Money, huge influence and power are, like a military regime, threatening. Hired thugs often do the dirty work for Thailand’s Sino-Thai tycoons, so few are prepared to challenge any of them.

And, oh yes, he is due to “appear” before prosecutors. As the Bangkok Post states, this spoiled rich untouchable “has been repeatedly summoned to face authorities but he avoided it each time, claiming [that should read “lying”] through his lawyer that he was sick or out of the country on business.”

Law and the junta I: Thaksin Shinawatra is not short of a baht. In fact, a previous court decision extracted about $1.4 billion from him in 2010, representing more than half of the assets the state had frozen. No matter what one thinks of that decision, you’d be forgiven for thinking that this decision made sure that the state got back what it thought necessary.

It seems not, for the junta has decided to suck back more of Thaksin’s money. In fact, another $510 million in “tax.” Of course, this is a part of the junta’s paranoia about Thaksin and political opposition. It is also meant to scratch the junta’s anti-election itch about voting being about money paid for each vote received.

Law and the junta II: While on Thaksin and hobbling the Shinawatra clan, the junta’s minions have closed Voice TV for a few days for daring to report on things that make the military dictatorship uncomfortable. The Thai Journalists Association and the Thai Broadcast Journalists Association have generally been dominated by yellow-shirted journalists and media entrepreneurs, but even they feel the threat from the junta.

Two media associations have “called on the National Broadcasting and Telecommunications Commission … to review its committee’s order to black out Voice TV’s broadcasts for seven days, saying it harms media freedom.” They also determined that the NBTC’s decision “conflicts with both the 1997 and 2006 constitutions, which safeguard those in the media who deliver news or opinions in compliance with their career ethics.”

Such calls have no impact on the military dictatorship because it has “law” in its holster.

Law for the politically connected: Anti-democrat and military junta-supporting Suthep Thaugsuban leads a charmed legal life, at least under the junta. He’s broken more laws than anyone could keep count of and gotten off  every  charge he’s faced (that we can recall) under the military junta he worked with and helped bring to power (or never even been charged). Having something in common with the Red Bull fugitive, he even got away with murder. But that’s not unusual in Thailand…

This time, in a case where he was accused of defaming leading members of the United Front for Democracy against Dictatorship who were standing for election, accusing them of arson and other crimes, a politicized court ruled “Suthep had not made false accusations against the three UDD leaders as alleged, and dismissed the case against him.” Thailand’s judiciary simply fails to dispense anything resembling justice when it comes to the politically-connected and powerful.

Then there’s the case of ultra-nationalist and anti-democrat Veera Somkwamkid who toddled off to the Thailand-Cambodia birder to check on casino graft. Locals blocked his visit yet PPT couldn’t help but recall that it was only about two weeks ago that The Nation reported that “[p]olice are launching a manhunt for well-known political activist Veera … after he published an opinion survey’s result on his Facebook wall, saying the majority people lack confidence in the Prayut administration.” So there he was, ath the border, surrounded by cops and troops and … well, nothing.

Law, police and military: We saved the grossest and nastiest stories. These are the reports surrounding the extrajudicial killing of Chaiyapoom Pasae, struck down with a single shot by the Army. The stories from the authorities on this case have been banal. Accused of drug dealing, being armed with a knife and a grenade, the dead boy is now accused of somehow having a gun because the police chief says Chaiyapoom could have shot officers.

A slip of the tongue perhaps, but this is what happens when the authorities manufacture excuses for their own crimes.

From Ji Ungpakorn’s blog

Convinced that the lad was a drug dealer and claiming that the CCTV footage backs up the official story, the cops refuse to release the footage because … wait for it … “the controversial evidence does not ‘answer all problems’.” In addition, “[r]eleasing the footage might lead to a mess to the investigation process and arguments among the society.”

What next?

The law has never been particularly impartial and judges have never been much good in Thailand. However, under the influence of the monarchy and under this military dictatorship the law has been ransacked, killed and buried.





Release Pai XI

22 03 2017

Thailand justice system is a mess. In fact, it has become and injustice system, crippled by the junta and warped by monarchism. A corrupt judiciary does not interpret the law but seeks to determine legal outcomes according to the whims and needs of its masters.

In that linked post, we had information regarding the Khon Kaen Provincial Court going after student activists who had the temerity to support lese majeste victim Jatuphat (Pai) Boonpattaraksa.

Jatuphat is the sole person of more than 2,000 who shared a BBC story on the new king who is accused of lese majeste and is currently sweating in a junta jail.

The Khon Kaen court accused several supporters of Jatuphat of contempt of court for participating in a peaceful gathering to demand for Pai’s release.

Not content with that, like a stormtrooper’s dog, the court is now going after others. Prachatai reports that “three more youth activists [are accused] of contempt of court for joining a peaceful gathering demanding Pai Dao Din’s release from prison.”

On 20 March 2017, Thai Lawyers for Human Rights reported that the well-known anti-junta activist Sirawit ‘Ja New’ Serithiwat; Panupong Sritananuwat, an activist from the Dao Din group based at Khon Kaen University; and another law student who requested anonymity had received court notices.

The notices state that the three are accused of contempt of court for gathering in front of the court on 10 February 2017 to demand the release of Jatuphat ‘Pai’ Boonpattararaksa, a law student and key member of the New Democracy Movement (NDM).

The pathetic and disgraceful excuse for a judiciary that sits in Khon Kaen has “ordered the activists to appear in court to hear the charges against them on 24 April 2017.”

Pai’s case now sees him in jail and facing a trial, refused bail for an eighth time and seven students from activist groups charged. The junta and its legal minions are seeking to smash a moderate and engaged group of youngsters who want a better Thailand.

When Pai gets to court again, he’ll see that its judges and administrators have new rules for lese majeste cases:

The Khon Kaen Provincial Court also announced a strict code of conduct as the initial lese-majeste proceedings against the pro-democracy activist began.

In a large banner placed near the front gate, the court announced that it was prohibiting any misbehaviour or disorder around its compound.

The court also banned documents, leaflets, banners and any other objects that contained messages deemed insulting to the court and the justice system, or which provoked others to do so.

The court also forbade any symbolic action and photo-taking intended to show disrespect to the court and the justice system.

You get the idea. These judges are reprehensible.





Monarchy, junta and judiciary entwined

17 03 2017

In a couple of recent posts, PPT has emphasized the lawless or rule-by-law nature of the military dictatorship. Under this regime, rule-by-law is essentially lawlessness as the junta can make everything it does legal, while using law to repress and oppress all of its opponents, be they red shirts, “politicians,” grannies, kids or activists.

Lese majeste has been one important law used against political opponents and the prince-cum-king’s personal acquaintances, minions and consorts who fall out of favor. The threat of lese majeste, interpreted in ways that are not even covered by the law, threatens and silences many.

The junta uses Article 44 dozens of times to make illegal actions legal or to ride roughshod over law and procedure. Having come to power illegally through a military coup, later made “legal,” the junta uses law when it suits it, but makes law up as it feels fit. In other words, it behaves lawlessly but makes that lawlessness “legal” through “special” decrees.

The judiciary is complicit in both the manipulation of lese majeste and the making legal the junta’s lawlessness. Since the late king’s infamous intervention in 2006, the judiciary has been more highly politicized, with movement to judicialization, marking itself out as a royalist court that “interprets” law for the political advantage of royalists and its class.

The most recent example of the judiciary’s view of itself as “above” the hoi polloi is its use of “contempt of court” allegations and charges against anyone daring to question or criticize a court or judges. This is a ploy used by various courts in recent years, always in political cases.

In Khon Kaen, the Provincial Court is going after student activists.

This court, doing the junta’s work, has repeatedly refused bail for Jatuphat (Pai) Boonpattaraksa, the sole person accused of lese majeste for sharing a BBC Thai nes story on the new king. More than 2,000 others did the same thing and are not targeted. Jatuphat is charged and jailed simply because he is an anti-junta activist.

The director of the Provincial Court’s Prosecutor’s Office has accused several supporters of Jatuphat with “contempt of court for participating in a peaceful gathering to demand for … [Pai]’s release.”

In a junta pattern, the charges are targeted on activists considered leaders. The junta wants to threaten all by targeting leaders. The junta wants to decapitate opposition groups. The judiciary supports the junta’s work.

The activists are:

Phayu Bunsophon, Chatmongkon Janchiewcharn and a female student activist (who does not want to reveal her identity), the three law students of Khon Kaen University who are members of Dao Din group, and Narongrit Upachan, a political science student from the same university who is a member of NGC.

The court will hold a hearing on the case on 24 April 2017, essentially considering its own evidence. Whatever the outcome, the court, complicit with the junta, is seeking to threaten and  silence.





Lese majeste trials go forward

10 02 2017

In yet another in-camera court meeting, on 10 February 2017, Jatuphat Boonpattararaksa has been indicted under the lese majeste law and the Computer Crimes Act.

It should be recalled that Pai, and anti-junta activist, is one of several thousand who reposted a BBC Thai news report on King Vajiralongkorn.

He is being singled out and framed by the junta and palace because he is a political activist and to send a powerful message that the king’s personal life has to be sanitized for Thais.

Pai was yet again refused bail.

Supporters, denied access to the trial stated: “The judicial system behind us is not independent and just.”

Meanwhile, the lese majeste trial of Sao Saengmuang began in a military court on 9 February 2017.

A lawyer from Thai Lawyers for Human Rights (TLHR) “submitted a letter to the authorities suggesting that the suspect should not be indicted due to his psychosis…”.

However, “military prosecutors indicted him after psychiatrists from the Galya Rajanagarindra Institute in Bangkok concluded in December 2015 that Sao is fit to stand trial in a military court after he was sent to the Institute for a psychiatric evaluation.”

Sao was arrested following a complaint by staff of the Supreme Court where Sao had tried to make a complaint:

His complaint stated that controversial former Prime Minister Thaksin Shinawatra had misallocated the property of the late King Bhumibol. He claimed that he was in charge of managing 7 billion baht (196 million USD)….

He still claims to be able to contact Thaksin by telepathy through a TV and maintains that his claims about the King’s property are true.

The military prosecutors decided to use lese majeste because Sao’s “complaint contained references to the Thai Monarchy and were defamatory to the late King.”

The military court has scheduled the next trial on the case on 25 May 2017.

This is one of several cases where the mentally ill have been charged and/or convicted of lese majeste.





Supporting feudal monarchism

8 02 2017

We know that the military dictatorship has little sense of irony. It seems part of the UN has caught the lack of irony disease. That lack of perception means that, as it has done previously, UN offices manage to collude in creating and reinforcing feudal monarchism in Thailand.

pattyWe say this based on a report in the Bangkok Post that “… the King’s daughter … Princess Bajrakitiyabha Mahidol is to become a goodwill ambassador for the rule of law in Southeast Asia, the United Nations Office on Drugs and Crime announced on Wednesday.”

The irony of appointing a royal, protected by a feudal law and from a country ruled by a military dictatorship that illegally seized power and now uses military courts and thumbs its nose at rule of law, in favor of rule by law, seems lost on this UN office.

In fact, UNODC regional representative Jeremy Douglas is quoted as stating: “She doesn’t see herself as above the law and is interested in helping out to advance justice reform…”.

In fact, she is above the law. While in its written form the lese majeste law does not apply to her, every Thai knows that, in practice, she is “protected,” just like dead kings and deceased king’s dogs.

How a feudal “princess would help to promote justice reform” in “Thailand as well as the rest of Southeast Asia” is not clear. After all, her experience is of Thailand’s compromised and politicized “justice” system.

Yes, we know she allegedly has “a special interest in prison issues, particularly women in prison,” but even the UNODC website has little about this since this “interest” was happened upon back in 2008-9.

In an earlier post, we speculated that palace’s need to reorient its propaganda to promote the new king and his (official) family. As in the past, UN offices are targeted in this effort to promote feudal institutions.





Updated: Release Pai VIII

30 01 2017

This open letter, in English and Thai speaks volumes:

An Open letter from the Thai Academic Network for Civil Rights (TANC)

To: President of the Supreme Court and judges across the nation

Re: The Decline of the Rule of Law and the Violation of Mr. Jatupat Bunpattararaksa’s Rights

Dear President of the Supreme Court and judges across the nation

The Thai Academic Network for Civil Rights (TANC) and the undersigned wish to express our opinions and submit for your consideration our requests to you as upholders of justice and the rule of law as follows:

In the past 10 years one of the crises with which our society has faced is the public’s loss of faith in the Thai judicial process. The phrase “double standards” is often used to refer to the enforcement and interpretation of laws applicable to individuals and groups of individuals in an unequal manner, the lack of respect to the rule of law and the people’s rights and freedoms, and the frequent exploitation of the judicial institution for political gains.

Such problems seemed progressively more serious after the NCPO staged the coup d’état, when laws were exploited to curb the freedom of civilians whose views differ from the power holders. Civilians have been tried in military courts with no objection by any personnel in the civilian judicial institution.

With their hearts open to these problems, those working in the justice system must be, to varying degrees, aware of the people’s frustration. Today even ordinary people are not afraid to openly criticize on social media the performance of court personnel. It can be said that the gravity of the people’s loss of faith in the justice process is unprecedented.

The most recent case of Mr. Jatupat Boonpattararaksa (Pai Daodin), a student at the Faculty of Law, Khon Kaen University, has accentuated the problems with the Thai justice process. This case has raised concerns among different civil society groups and human rights organizations, domestic and international alike, which demanded that basic rights be given to Mr. Jatupat.

Mr. Jatupat was accused of violating Article 112 and the Computer Crime Act by sharing on his Facebook page a news article about King Rama X’s personal life written by the BBC Thai News. The Khon Kaen provincial court later ordered a revocation of his bail on December 22, 2016 citing that Mr. Jatupat did not delete the published material in question and that he has shown an image deemed by the court as an act of deriding state power. Since then his attorney has submitted appeals and, later, petitions, but the higher court has upheld the provincial court’s opinions. The attorney has also attempted to post bail five times, yet the court still refused to grant him temporary release.

Recently on January 20 when the court held a hearing of the police’s petition for another 12-day detention, it turns out that the judge declared that the hearing be done in secret, barring third parties from attending the hearing and allowing only the presence of Mr. Jatupat, his parents, and attorney in the chamber. Although Mr. Jatupat himself and his attorney argued that the attorney merely sought to contest the police’s request, not already engaging in the trial process, and that more importantly it was the public’s right to attend the hearing, the court, however, insisted on the order citing that the matter of the case was concerned with security. This incident thus led Mr. Jatupat to announce that since he had never been granted any rights by the court, he therefore gave up his right to an attorney and would instead represent himself in court.

Any student of law should be well aware that according to the rule of law, so long as the verdict is not reached, the suspect shall be presumed innocent. This is not to mention that there is no evidence or probable cause that Mr. Jatupat would be able to meddle with evidence used in the trial process or would try to flee at all.

It is important to note that Mr. Jatupat has not displayed or conducted any act deemed a violation of the contents written in the court’s order of a temporary release. The court did not establish that a deletion of the written material in question was a condition for the release. Deleting such material may lead to an understanding that the court had already declared the alleged act was indeed a legal offense, even before the trial began. Moreover, Mr. Jatupat has clearly informed the court that his reason for not deleting the material was that he wished to use it as evidence to defend himself in court. Thus, that he did not delete the material not only was compliant with the condition imposed by the court, which stated that he shall not meddle with evidence, but also strongly indicated that he would not do so.

In addition to this, Mr. Jatupat was obliged to take an examination on January 17-18 for a course which he had registered, in order to graduate with a bachelor’s degree. The court, however, refused to grant him bail, which would have allowed him to take the examination. This has affected his graduation plans and future as a member of the youth—revealing an absence of basic humanitarian grounds in the court’s consideration.

The TANC considers the action a freedom of expression guaranteed by the law that Mr. Jatupat has expressed his views in social media by posting Facebook images or messages after the bail release, which the court deemed as a symbolic act of deriding state power with no regards to the law. No law exists that criminalizes such act. Coupled with this, the refusal to grant bail shall follow from a cause specified by the law. Deriding state power or expressing no fear of the law shall not be a base for the decision to deny bail. Additionally, the court did not specify these actions as bail conditions.

A refusal to grant bail is a legal exception. In the legal process, enforcing the law with a legal exception must be done with stringency, especially in cases involving laws restricting freedoms. The court cannot opine beyond what is written in the law.

The Khon Kaen provincial court’s revocation of the bail and the Court of Appeal, Region 4’s denial of the petition to appeal the revocation order thus created suspicions in the society and were subjected to discussions among lawyers as to whether or not such decisions have any legal basis.

Given the reasons outlined above, the TANC and the undersigned submit for your consideration the following requests:

1. In the long term, this is the time for the members of the judiciary to earnestly reflect on the public’s loss of confidence in your institution and seek solutions to the crisis or reform the Thai justice system. The judiciary shall perform the task of protecting the people’s freedoms, which are valued and endorsed by international agreements by which Thailand abides and shall recognize and display its role in overseeing the enforcement of the law in the spirit of the rule of law and justice, not acting as a guardian of illegitimate state power.

2. Provisionally, we ask that the court consider a reversal of the order on Mr. Jatupat’s release once a petition is submitted in the legal process, in order to return him basic human rights and restore normalcy to the justice process and to the basic principles of the rule of law.

With concerns for Thailand’s rule of law
Thai Academic Network for Civil Rights
January 30, 2017

จดหมายเปิดผนึกเครือข่ายนักวิชาการเพื่อสิทธิพลเมือง (คนส.) พร้อมรายชื่อแนบท้ายจำนวน 352 รายชื่อ

ถึง ประธานศาลฎีกาและผู้พิพากษาทั่วประเทศ

เรื่อง ความเสื่อมถอยของระบบนิติรัฐและการละเมิดสิทธินายจตุภัทร์ บุญภัทรรักษา

เรียน ประธานศาลฎีกาและผู้พิพากษาทั่วประเทศ

เครือข่ายนักวิชาการเพื่อสิทธิพลเมือง (คนส.) และผู้มีรายชื่อแนบท้ายใคร่เสนอความเห็นและข้อเรียกร้องต่อท่าน ในฐานะที่ท่านเป็นผู้มีหน้าที่อำนวยความยุติธรรมและนิติรัฐ ดังต่อไปนี้

ในระยะ 10 ปีที่ผ่านมาหนึ่งในวิกฤติการณ์ที่สังคมกำลังเผชิญอยู่คือวิกฤติศรัทธาที่ประชาชนมีต่อกระบวนการยุติธรรมของไทย วลี “สองมาตรฐาน” มักถูกใช้เพื่อหมายถึงการบังคับใช้และตีความกฎหมายต่อบุคคลและกลุ่มบุคคลอย่างไม่เสมอภาคเท่าเทียมกัน การไม่เคารพต่อหลักนิติรัฐและสิทธิเสรีภาพของประชาชน และองค์กรตุลาการถูกใช้เป็นเครื่องมือทางการเมืองบ่อยครั้ง
ปัญหาดังกล่าวรุนแรงยิ่งขึ้นหลังการรัฐประหารโดยคณะรักษาความสงบแห่งชาติ (คสช.) เมื่อกฎหมายถูกใช้ลิดรอนสิทธิเสรีภาพของประชาชนที่แสดงความเห็นแตกต่างจากผู้มีอำนาจ ศาลทหารถูกใช้ดำเนินคดีประชาชนที่ต่อต้านรัฐบาลทหาร โดยไม่มีเสียงคัดค้านจากบุคคลในองค์กรตุลาการปกติแต่อย่างใด

หากบุคคลในวงการยุติธรรมเปิดใจรับรู้ปัญหาที่เกิดขึ้น ย่อมตระหนักถึงความรู้สึกข้อนี้ของประชาชนได้ไม่มากก็น้อย เพราะปรากฏว่าในปัจจุบัน แม้แต่ประชาชนทั่วไปก็กล้าวิจารณ์การทำงานของศาลอย่างตรงไปตรงมาในสื่อสังคมออนไลน์ต่างๆ จนกล่าวได้ว่าไม่มียุคใดที่ประชาชนไทยจะเสื่อมศรัทธาต่อกระบวนการยุติธรรมเท่ายุคนี้

ล่าสุดกรณีนายจตุภัทร์ บุญภัทรรักษา (ไผ่ ดาวดิน) นักศึกษาคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ได้ตอกย้ำประเด็นปัญหาข้างต้นของกระบวนการยุติธรรมไทย เป็นกรณีที่ทำให้ประชาชนกลุ่มต่างๆ ตลอดจนองค์กรสิทธิมนุษยชนทั้งภายในและระหว่างประเทศรู้สึกกังวลและออกมาเรียกร้องสิทธิขั้นพื้นฐานให้กับนายจตุภัทร์

นายจตุภัทร์ถูกกล่าวหาว่ากระทำความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 112 และพระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ.2550 จากการแชร์ข่าวพระราชประวัติรัชกาลที่ 10 จากเฟซบุ๊กของสำนักข่าวบีบีซีไทยในเฟซบุ๊กของตน ต่อมาศาลจังหวัดขอนแก่นได้มีคำสั่งเพิกถอนการประกันตัวของนายจตุภัทร์เมื่อวันที่ 22 ธันวาคม 2559 โดยให้เหตุผลว่านายจตุภัทร์ไม่ลบข้อความที่ถูกกล่าวหา อีกทั้งยังมีการแสดงภาพถ่ายที่ศาลเห็นว่าเป็นการเย้ยหยันอำนาจรัฐ ซึ่งจนถึงบัดนี้ ทนายความได้ยื่นอุทธรณ์และฎีกาตามลำดับ แต่ศาลสูงได้ยืนตามคำสั่งของศาลจังหวัดขอนแก่น อีกทั้งทนายความได้ยื่นขอประกันตัวใหม่แล้วถึงห้าครั้ง แต่ศาลก็ยังไม่อนุญาตให้ปล่อยตัวนายจตุภัทร์เป็นการชั่วคราว

ล่าสุดเมื่อวันที่ 20 มกราคม ที่ผ่านมา อันเป็นวันที่ศาลนัดไต่สวนคำร้องของตำรวจที่ขอฝากขังนายจตุภัทร์อีก 12 วัน ปรากฏว่าผู้พิพากษาได้ประกาศว่าจะพิจารณาคดีแบบลับ โดยห้ามบุคคลอื่นเข้าฟังการพิจารณาคดี อนุญาตให้มีเพียงนายจตุภัทร์ บิดามารดา และทนายความอยู่ในห้องพิจารณาคดีเท่านั้น แม้ว่าทนายความและนายจตุภัทร์จะโต้แย้งว่าในวันนั้นทางทนายความเพียงต้องการคัดค้านการขอฝากขังของเจ้าหน้าที่ตำรวจเท่านั้น ยังไม่ได้เข้าสู่ขั้นตอนการพิจารณาคดี ประการสำคัญเป็นสิทธิของประชาชนที่จะเข้ารับฟังการพิจารณาโดยเปิดเผย แต่ศาลก็ยังยืนยันคำสั่งเดิมด้วยเหตุผลว่าเป็นคดีความมั่นคง เหตุการณ์นี้ทำให้นายจตุภัทร์ประกาศว่าในเมื่อเขาไม่เคยได้รับสิทธิใดๆ จากศาล เขาก็ขอสละสิทธิการมีทนายความ โดยจะว่าความต่อสู้คดีด้วยตนเอง

นักเรียนกฎหมายทุกคนย่อมรู้ดีว่า ตามหลักนิติรัฐ ตราบเท่าที่ยังไม่มีการพิพากษาว่ามีความผิด ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าบุคคลนั้นเป็นผู้บริสุทธิ์ อีกทั้งยังไม่มีหลักฐานหรือเหตุผลน่าเชื่อถือว่านายจตุภัทร์สามารถเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับพยานหลักฐานในการดำเนินคดี หรือพยายามหลบหนีแต่ประการใด

ประการสำคัญ นายจตุภัทร์ยังไม่ได้แสดงหรือกระทำการฝ่าฝืน
เงื่อนไขที่ศาลได้กำหนดในคำสั่งอนุญาตปล่อยตัวชั่วคราว ศาลไม่ได้กำหนดให้การลบข้อความที่ถูกกล่าวหาเป็นเงื่อนไขของการให้ประกันตัว อีกทั้งหากกำหนดให้ต้องลบข้อความดังกล่าวก็อาจทำให้เข้าใจได้ว่าศาลได้วินิจฉัยไปแล้วว่าการกระทำที่กล่าวหาเป็นความผิดโดยที่ยังไม่ได้เข้าสู่กระบวนการพิจารณา ยิ่งกว่านั้น นายจตุภัทร์ได้แจ้งต่อศาลอย่างชัดเจนว่าเหตุผลที่ไม่ลบข้อความที่ถูกกล่าวหาก็เพราะต้องการจะเก็บไว้เป็นพยานหลักฐานต่อสู้คดีในชั้นพิจารณา การไม่ลบข้อความที่ถูกกล่าวหาจึงเป็นการปฏิบัติตามเงื่อนไขการให้ประกันตัวของศาลที่ห้ามเกี่ยวข้องกับพยานหลักฐานในคดี และเป็นพฤติการณ์ที่แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าผู้ต้องหาจะไม่ไปยุ่งเหยิงกับพยานหลักฐาน

นอกจากนี้ นายจตุภัทร์จะต้องสอบรายวิชาสุดท้ายที่ได้ลงทะเบียนไว้ในวันที่ 17-18 มกราคม 2560 เพื่อสำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาตรี แต่ศาลกลับไม่อนุญาตให้นายจตุภัทร์ได้ประกันตัวเพื่อออกไปสอบ ซึ่งอาจส่งผลต่อการสำเร็จการศึกษาและอนาคตของเยาวชนคนหนึ่ง นี่เป็นเหตุผลด้านมนุษยธรรมพื้นฐานที่ขาดหายไปในการพิจารณาของศาล

ส่วนการที่นายจตุภัทร์แสดงออกในสื่อสังคมออนไลน์โดยการโพสต์รูปภาพหรือส่งข้อความบนเฟซบุ๊คภายหลังการปล่อยชั่วคราว และศาลเห็นว่าเป็นการแสดงออกเชิงสัญลักษณ์เย้ยหยันอำนาจรัฐโดยไม่เกรงกลัวต่อกฎหมายบ้านเมืองนั้น คนส. เห็นว่าการกระทำดังกล่าวเป็นการแสดงออกซึ่งสิทธิเสรีภาพที่สามารถทำได้ตามกฎหมาย เนื่องจากมิได้มีกฎหมายกำหนดให้การกระทำเช่นนั้นเป็นความผิด และการไม่อนุญาตให้ปล่อยชั่วคราวต้องมีเหตุตามที่กฎหมายบัญญัติเท่านั้น ซึ่งการเย้ยหยันอำนาจรัฐหรือการไม่เกรงกลัวต่อกฎหมายบ้านเมืองไม่อาจใช้เป็นเหตุในการสั่งไม่อนุญาตประกันตัว อีกทั้งศาลก็ไม่ได้กำหนดให้เป็นเงื่อนไขในการประกันตัวด้วย

การไม่อนุญาตให้ปล่อยชั่วคราวเป็นข้อยกเว้นในทางกฎหมาย ซึ่งในทางนิติวิธีนั้นการบังคับใช้กฎหมายในกรณีข้อยกเว้นจะต้องกระทำอย่างเคร่งครัด โดยเฉพาะในกรณีที่เป็นบทบัญญัติซึ่งจำกัดสิทธิเสรีภาพด้วยแล้ว ศาลไม่อาจที่จะวินิจฉัยนอกเหนือจากที่บทบัญญัติกฎหมายกำหนดเอาไว้ได้

การที่ศาลจังหวัดขอนแก่นมีคำสั่งเพิกถอนการปล่อยชั่วคราวและศาลอุทธรณ์ภาค 4 ยกคำร้องอุทธรณ์คำสั่งถอนประกันจึงสร้างความเคลือบแคลงสงสัยแก่สังคม และเป็นที่วิพากษ์วิจารณ์ในกลุ่มนักกฎหมายว่าการพิจารณาดังกล่าวอาจไม่มีฐานทางกฎหมายรองรับ

จากเหตุผลที่กล่าวมาข้างต้น คนส. และผู้มีรายชื่อแนบท้ายจำนวน 352 รายชื่อ จึงขอเรียกร้องต่อท่านดังต่อไปนี้

1. ในระยะยาว ถึงเวลาที่บุคลากรในองค์กรตุลาการจะต้องพิจารณาอย่างจริงจังถึงภาวะวิกฤติศรัทธาที่ประชาชนมีต่อพวกท่าน และพึงหาแนวทางแก้ไขหรือปฏิรูประบบยุติธรรมของไทย ทั้งนี้ องค์กรตุลาการพึงปฏิบัติหน้าที่ปกป้องคุ้มครองสิทธิเสรีภาพของประชาชนในฐานะคุณค่าที่ได้รับการรับรองโดยกติการะหว่างประเทศที่ผูกพันประเทศไทย ต้องตระหนักและแสดงบทบาทของตนในการตรวจสอบการบังคับใช้กฎหมายให้เป็นไปตามหลักนิติรัฐและความยุติธรรม มิใช่ประพฤติตนเสมือนเป็นผู้พิทักษ์อำนาจรัฐอันไม่ชอบธรรมนั้นเสียเอง

2. ในระยะเฉพาะหน้า ขอให้ศาลทบทวนการพิจารณาเพิกถอนการปล่อยชั่วคราวนายจุตภัทร์เมื่อมีการยื่นคำร้องตามกระบวนการของกฎหมาย เพื่อคืนสิทธิอันพึงมีให้กับนายจตุภัทร์ และฟื้นฟูความปกติให้กระบวนการยุติธรรมและหลักการพื้นฐานของนิติรัฐ

ด้วยความห่วงใยต่อระบบนิติรัฐของไทย
เครือข่ายนักวิชาการเพื่อสิทธิพลเมือง
30 มกราคม 2560

1. เก่งกิจ กิติเรียงลาภ สังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
2. เกรียงศักดิ์ ธีระโกวิทขจร
3. เกษม เพ็ญภินันท์
4. เกษียร เตชะพีระ คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
5. กนกรัตน์ สถิตินิรามัย รัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
6. กนกวรรณ ผ่องแผ้ว นักวิชาการอิสระ
7. กนกวรรณ มะโนรมย์ มหาวิทยาลัยราชธานี
8. กฤช เหลือลมัย
9. กฤดิกร วงศ์สว่างพานิช
10. กฤตยา อาชวนิชกุล มหาวิทยาลัยมหิดล
11. กฤติธี ศรีเกตุ ภาควิชาสังคมศาสตร์ คณะอักษรศาสตร์ .มหาวิทยาลัยศิลปากร
12. กฤษฎา ศุภวรรธนะกุล
13. กฤษณ์พชร โสมณวัตร คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
14. กษมาพร แสงสุระธรรม
15. กันต์ฌพัชญ์ อยู่อำไพ
16. กานต์ ทัศนภักดิ์
17. กิ่งกร นรินทรกุล ณ อยุธยา
18. กิ่งกาญจน์ สำนวนเย็น
19. กิตติ วิสารกาญจน สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
20. กิตติกาญจน์ หาญกุล วิทยาลัยพัฒนศาสตร์ ป๋วย อึ๊งภากรณ์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
21. กิตติพล เอี่ยมกมล นักศึกษาปริญญาโทสาขามานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
22. กิตติพล สรัคคานนท์ บรรณาธิการ/นักเขียน
23. กิติภูมิ จุฑาสมิต ผู้อำนวยการโรงพยาบาลภูสิงห์ จ.ศรีสะเกษ
24. กุลธีร์ บรรจุแก้ว คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา
25. กุลลดา เกษบุญชู มี้ด
26. ขวัญชนก กิตติวาณิชย์
27. ขวัญชัย กุลสันติธำรงค์
28. ขวัญชีวัน บัวแดง คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
29. เคท ครั้งพิบูลย์
30. เดชรัต สุขกำเนิด คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
31. เดือนฉาย อรุณกิจ
32. เครือมาศ บำรุงสุข
33. เควินทร์ ลัดดาพงศ์ นักศึกษาปริญญาโทสาขามานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
34. คงกฤช ไตรยวงค์
35. คณา คณะเกษม
36. คมกฤช อุ่ยเต็กเค่ง ภาควิชาปรัชญา คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
37. คมลักษณ์ ไชยยะ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา
38. ครุศักดิ์ สุขช่วย
39. คอลิด มิดำ
40. คารินา โชติรวี
41. คำแหง วิสุทธางกูร สาขาปรัชญาและศาสนา มหาวิทยาลัยขอนแก่น
42. ฆัสรา ขมะวรรณ มุกดาวิจิตร
43. งามศุกร์ รัตนเสถียร สถาบันสิทธิมนุษยชนและสันติศึกษา มหาวิทยาลัยมหิดล
44. ใจสิริ วรธรรมเนียม
45. เจนจิรา บัวขาว
46. เจนวิทย์ เชื้อสาวะถี
47. จณิษฐ์ เฟื่องฟู มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
48. จอน อึ๊งภากรณ์
49. จักเรศ อิฐรัตน์
50. จักรกริช สังขมณี
51. จันจิรา สมบัติพูนศิริ คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
52. จารุนันท์ พันธชาติ
53. จิตติมา พลิคามิน
54. จิรธร สกุลวัฒนะ คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
55. จิรภัทร อังศุมาลี
56. จิราพร เหล่าเจริญวงศ์
57. จิราภรณ์ สมิธ
58. จีรนุช เปรมชัยพร
59. จีรพล เกตุจุมพล
60. จุฑามาศ ตั้งสันติกุล คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
61. เชษฐา พวงหัตถ์
62. เชาวฤทธิ์ เชาว์แสงรัตน์ คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
63. เฉลิมพล โตสารเดช
64. ฉลอง สุนทราวาณิชย์
65. ไชยณรงค์ เศรษฐเชื้อ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
66. ไชยันต์ รัชชกูล คณะรัฐศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา
67. แชมุน ลี นักศึกษาปริญญาเอกสาขามานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
68. ชญานิษฐ์ พูลยรัตน์ คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
69. ชมพูนุท เฉลียวบุญ
70. ชลธิชา แจ้งเร็ว
71. ชลนภา อนุกูล เครือข่ายวิชาการเพื่อสังคมเป็นธรรม
72. ชลัท ศานติวรางคณา มหาวิทยาลัยมหิดล
73. ชลิตา บัณฑุวงศ์ ภาควิชาสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาเกษตรศาสตร์
74. ชัชชล อัตนากิตติ นักศึกษาปริญญาโทสาขามานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
75. ชัชวาล ปุญปัน ข้าราชการบำนาญ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
76. ชัยพงษ์ สำเนียง มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
77. ชัยพร สิงห์ดี
78. ชัยภวิศร์ ธวัชชัยนันท์
79. ชาญณรงค์ บุญหนุน ภาควิชาปรัชญา คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
80. ชาตรี ประกิตนนทการ สถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
81. ชานันท์ ยอดหงษ์
82. ชำนาญ จันทร์เรือง
83. ซัมซู สาอุ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี
84. ซาฮารี เจ๊ะหลง จ. ปัตตานี
85. ญาดา เกรียงไกรวุฒิกุล
86. ณฐพงศ์ จิตรนิรัตน์ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ
87. ณภัค เสรีรักษ์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี
88. ณรรธราวุธ เมืองสุข
89. ณรุจน์ วศินปิยมงคล รัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
90. ณัฐกานต์ อัครพงศ์พิศักดิ์
91. ดรุณี ไพศาลพาณิชย์กุล นิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
92. ดวงมน จิตร์จำนงค์
93. ดวงยิหวา อุตรสินธุ์ คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี
94. ดวงหทัย บูรณเจริญกิจ สถาบันสิทธิมนุษยชนและสันติศึกษา มหาวิทยาลัยมหิดล
95. ดาราณี ทองศิริ ห้องเรียนเพศวิถีและสิทธิมนุษยชน ร้านหนังสือบูคู
96. ดารารัตน์ คำเป็ง
97. ดำนาย ประทานัง
98. ตะวัน วรรณรัตน์ ภาควิชาสังคมศาสตร์ คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
99. ถนอม ชาภักดี
100. เทียมสูรย์ สิริศรีศักดิ์ คณะสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
101. ทนุวงศ์ จักษุพา คณะศิลปศาสตร์และวิทยาศาตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ กำแพงแสน
102. ทวีศักดิ์ เผือกสม
103. ทวีศักดิ์ ปิ นักศึกษาปริญญาโท สถาบันสันติศึกษา มหาวิทยาสงขลานครินทร์ วิทยาเขตหาดใหญ่
104. ทศพล ทรรศนกุลพันธ์ นิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
105. ทอแสง เชาว์ชุติ
106. ทัศนัย เศรษฐเสรี มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
107. ทายาท เดชเสถียร นักทำหนังอิสระ
108. ทิชา ณ นคร
109. ธเนศ อาภรณ์สุวรรณ
110. ธนภาษ เดชพาวุฒิกุล Graduate School of Asia-Pacific Studies, Waseda University
111. ธนศักดิ์ สายจำปา สาขาวิชารัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช
112. ธนาพล ลิ่มอภิชาต
113. ธนาวิ โชติประดิษฐ
114. ธร ปีติดล คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
115. ธรรมศาสตร์ โสตถิพันธุ์
116. ธาริตา อินทะนาม คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
117. ธิกานต์ ศรีนารา ภาควิชาประวัติศาสตร์ คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
118. ธีรวัฒน์ ขวัญใจ คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
119. ธีระพล อันมัย
120. เนตรนภิส วรศิริ
121. นงเยาว์ เนาวรัตน์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
122. นที สรวารี
123. นภาพร อติวานิชยพงศ์ วิทยาลัยพัฒนศาสตร์ ป๋วย อึ๊งภากรณ์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
124. นภิสา ไวฑูรเกียรติ มหาวิทยาลัยนเรศวร
125. นราสิทธิ์ เสนาจันทร์
126. นรุตม์ เจริญศรี คณะรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
127. นฤมล กล้าทุกวัน มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์
128. นฤมล ทับจุมพล
129. นวพล ลีนิน
130. นัทมน คงเจริญ คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
131. นันฑกรณ์ อนุพันธ์
132. นาตยา อยู่คง ภาควิชาสังคมศาสตร์ คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
133. นิติ ภวัครพันธุ์ คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
134. นิธิ เอียวศรีวงศ์
135. นิรภัย สายธิไชย
136. นิอับดุลฆอร์ฟาร โตะมิง
137. นีลชา เฟื่องฟูเกียรติ
138. เบญจมาศ บุญฤทธิ์
139. เบญจรัตน์ แซ่ฉั่ว สถาบันสิทธิมนุษยชนและสันติศึกษา มหาวิทยาลัยมหิดล
140. บดินทร์ สายแสง สถาบันสิทธิมนุษยชนและสันติศึกษา มหาวิทยาลัยมหิดล
141. บัณฑิต ไกรวิจิตร
142. บัณฑิต จันทร์โรจนกิจ
143. บารมี ชัยรัตน์
144. บาหยัน อิ่มสำราญ คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
145. บุญเลิศ วิเศษปรีชา สังคมวิทยาและมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
146. บุญยืน สุขใหม่
147. บุญส่ง ชัยสิงห์กานานนท์ ภาควิชาปรัชญา คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
148. บุศรินทร์ เลิศชวลิตสกุล
149. ปฐม ตาคะนานันท์
150. ปฐมพร แก้วหนู
151. ปฐวี โชติอนันต์
152. ประไพ นุ้ยสุวรรณ
153. ประกายดาว คันธะวงศ์
154. ประจักษ์ ก้องกีรติ คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
155. ประภาพรรณ อุ่นอบ คณะสังคมศาสตร์และมนุษย์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
156. ประภาส ปิ่นตบแต่ง สถาบันวิจัยสังคม จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
157. ปรัชญเกียรติ ว่าโร๊ะ
158. ปรัชญา โต๊ะอิแต
159. ปรัชญากรณ์ ลครพล นักศึกษาปริญญาโท สาขาประวัติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
160. ปราโมทย์ ระวิน
161. ปราการ กลิ่นฟุ้ง
162. ปราชญ์ ปัญจคุณาธร, นักศึกษาปริญญาเอก University of Toronto
163. ปรารถนา เณรแย้ม
164. ปริวัตร สมบัติ
165. ปรีดา ทองชุมนุม นักกฎหมาย
166. ปฤณ เทพนรินทร์
167. ปวลักขิ์ สุรัสวดี คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
168. ปาริชาติ วลัยเสถียร ข้าราชการบำนาญ
169. ปิ่นแก้ว เหลืองอร่ามศรี คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
170. ปุรินทร์ นาคสิงห์ ภาควิชาสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
171. แพร จิตติพลังศรี
172. ไพรินทร์ กะทิพรมราช คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
173. พกุล แองเกอร์
174. พงศธร ขยัน
175. พงษ์ศักดิ์ รัตนวงศ์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
176. พชรวรรณ บุญพร้อมกุล คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
177. พนมกร โยทะสอน
178. พนิดา อนันตนาคม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
179. พรเพ็ญ เจริญสมจิตร์
180. พรชัย นาคสีทอง มหาวิทยาลัยทักษิณ สงขลา
181. พรณี เจริญสมจิตร์
182. พรพรรณ วรรณา
183. พรรณราย โอสถาภิรัตน์ คณะสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
184. พรสุข เกิดสว่าง
185. พฤหัส พหลกุลบุตร
186. พวงทอง ภวัครพันธุ์ รัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
187. พสิษฐ์ วงษ์งามดี
188. พัชราภรณ์ หนังสือ คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
189. พัทธ์ธีรา นาคอุไรรัตน์
190. พิเชฐ แสงทอง คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี
191. พิกุล อิทธิหิรัญวงศ์ คณะรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
192. พิชญ์ พงษ์สวัสดิ์ คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
193. พิชิต ลิขิตกิจสมบูรณ์
194. พิพัฒน์ พสุธารชาติ
195. พิพัฒน์ สุยะ ภาควิชาปรัชญา คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
196. พิศาล แสงจันทร์ นักทำหนังอิสระ
197. พุทธพล มงคลวรวรรณ
198. พุทธณี กางกั้น
199. ฟารีดา จิราพันธุ์
200. ฟิตรา เจ๊ะโวะ
201. ภักดิ์กมล ศิริวัฒน์
202. ภัคจิรา กีรติวิบูลย์วงศ์
203. ภัควดี วีระภาสพงษ์
204. ภัทรพล ฉัตรชลาวิไล
205. ภัทรภร ภู่ทอง โครงการจดหมายเหตุคอมฟอร์ทวูเมน ศูนย์สิทธิมนุษยชน มหาวิทยาลัยแห่งชาติโซล
206. ภัสสรา บุญญฤทธิ์
207. ภาสกร อินทุมาร คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
208. ภิญญพันธุ์ พจนะลาวัณย์
209. ภู กระดาษ นักเขียน
210. เมธาวี โหละสุต คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
211. มนตรา พงษ์นิล
212. มูนีเราะฮ์ ยีดำ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา
213. มูฮัมหมัดอิลยาส หญ้าปรัง คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
214. เยาวนิจ กิตติธรกุล สถาบันทรัพยากรทะเลและชายฝั่ง มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
215. ยศ สันตสมบัติ คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
216. ยุกติ มุกดาวิจิตร สังคมวิทยาและมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
217. เริงวิชญ์ นิลโคตร คณะเทคนิคการแพทย์ มหาวิทยาลัยมหิดล
218. รจเรข วัฒนพาณิชย์ บุ๊ครีพับลิก
219. รจนา คำดีเกิด
220. รชฎ สาตราวุธ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี
221. รชฏ นุเสน มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่
222. รพีพรรณ เจริญวงศ์
223. รวิวรรณ รักถิ่นกำเนิด นักศึกษาปริญญาโทสาขามานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

Update: The Bangkok Post reports that more than 360 have signed the letter. Meanwhile, a reader asks a reasonable question: why are these petitioners silent on other lese majeste cases? We know that some of them aren’t, but the mass effort of Pai does raise issues of silence on others.