Constitution to be revealed

4 04 2017

All media have dutifully reported that the king, who we guess is back from Germany or will be soon, will “formally enact the new constitution on Thursday, which also marks the anniversary of his dynasty’s reign over Thailand.”

That seems entirely appropriate in the sense that the regime came to power following a military coup that murdered the previous king.

But the symbolism doesn’t end there. It links the junta’s and king’s constitution to the monarchy. His father only seemed to take an interest in constitutions early on, when the hated Generals Phibun and Phao forced one on him and he had threatened to abdicate. After General Sarit ran his royalist coup, the king knew he wasn’t bound much by them. In 1991, he faxed the draft back and forth and said it was “good enough.”

The fact that citizens have “yet to see it in its entirety” is said to make the charter “unique.” It is that since the draft was “approved” in August 2016, in a “referendum” that was “organized by the military regime,” but after that, the king “instructed the drafters in January to alter some provisions in the charter, changes were approved by the junta’s rubber stamp parliament, but the document itself was never released to the public.”

More than that, the “referendum” itself was a sham event: “critics say many who voted for the draft did so because the junta never made clear what would have happened had they rejected it, and opponents of the charter were routinely punished for campaigning against it.” Punishment included fines and jail, along with numerous threats and a heavy military presence.

Another feature that marks out this charter is that it allows the military to control politics for years to come.

For all of that, “[a]ccording to a palace statement … [the k]ing … will preside over the ceremony at 3pm in the Ananda Samakhom Throne Hall.” Presumably, at some time after that, the citizens who are supposed to accept the bogus constitution will finally learn what is in it and, more interestingly, how the king has benefited from the changes he demanded.

To link the monarchy and the military to Buddhism, “[a]ll temples throughout Thailand are instructed to toll their bells at that hour to celebrate the occasion.”

We are sure “celebrate” is the wrong term. In fact, a dirge would be more appropriate as electoral democracy is to be buried by the junta.





Updated: Ji Ungpakorn on the military

5 09 2010

As is our habit, PPT reproduces Giles Ungpakorn’s latest post to his website (long blocked in Thailand):

The Thai Military

Giles Ji Ungpakorn

Despite the fact that millions of Thais believe that the centre of power among the conservative elites today is the Monarchy or the Privy Council, the real centre of power, lurking behind the Throne, is the military. The military has intervened in politics and society since the 1932 revolution against the Absolute Monarchy. This is because the Peoples Party led by Pridi Panomyong relied too much on the military rather than building a mass party to stage the revolution. Yet it is also a cliché to just state the number of military coups that have taken place. The power of the military is not unlimited.

At important moments in history, the power of the military has been significantly reduced or kept at bay by social movements and popular uprisings. The post 1973 and1992 periods are good examples. It would be more accurate to state that the military is an important centre of power among many. Other elite centres include big business, political bosses and high ranking bureaucrats. What is unique about the army, however, is its weaponry and decisive ability to topple governments through coup d’états. The military has a monopoly on the means of violent coercion and it has been prepared to gun-down unarmed protestors in the streets. The latest example was in April and May 2010 when over 90 people died.

The primary role of the Thai military is to police and repress Thai citizens on behalf of the ruling class. The only other additional role is as a wealth generating machine for the generals. The Thai military would be totally ineffective in the very unlikely event of a war with any neighbouring ASEAN countries. It failed to stand up to the Japanese invasion during the Second World War and it could not possibly resist a serious invasion by any super power. Unlike the victorious militaries of Vietnam or Indonesia, it has never fought a war of independence. The Thai army owns tanks purely for the purpose of intimidating pro-democracy demonstrators and for staging coups.

On two occasions in the last 50 years the military has been engaged in internal civil-wars. The first case was the war with the Communist Party of Thailand in the 1960s and 1970s. The second case is the civil war against Malay Muslim rebels in the South. Neither of these cases had or has a military solution and the military has been incapable of achieving victory. Such rebellions are caused by deep rooted injustices which fuel support for the rebels. Most of the time the brutality of the military merely acts to refuel the rebellions. Only a political solution can bring peace. This was the lesson from the war with the Communists.

The military may be powerful, but there are three factors which limit its power: (1) the power of social movements, (2) the power of other sections of the elite which hold economic and political power, and (3) the fact that the military is divided by factionalism. The military also has to repeatedly obtain legitimacy by claiming to protect the Monarchy. This is because of its obvious weakness in claiming democratic credentials.

The military never had absolute power, even in the 1950s and 1960s and always had to take into account the views of social movements, technocrats, powerful politicians and big business. This is even more the case today after decades of economic development and social movement struggles. The 2006 coup could never have been successful if the royalist PAD and most of the NGOs had not given the green light to such actions. The lack of organisation among T[h]aksin’s TRT supporters in 2006 also helped. There was no Red Shirt movement at the time of the coup. When the Red Shirts were actually formed, the military had to use behind the scenes actions to get rid of the elected PPP Government. One important thing which the military did in 2008 was to refuse orders from the elected PPP Government to re-open the international airports which had been blockaded by the PAD mobs.

The military is split into squabbling factions which are often a law unto themselves. Those who engage in military watching are often over-obsessed by the various factions and their leaders, forgetting the actions of other societal players. The military factions are purely about self-interest with little ideological differences. They are also linked to various retired soldiers, businessmen and politicians. When so-called “Water Melon soldiers” (green on the outside and red at heart) launched a deadly attack on the military commander in charge of suppressing the Red Shirts at Rajdamnern Avenue in early April 2010, they acted out of a factional interest. They were unhappy with the temporary monopoly of power in the army by the “Eastern Fighters” (Burapapayak) from the 2nd Infantry based in Prachinbur[i]. Water Melon Soldiers are a law unto themselves, not controlled by the Red Shirts and they have been shown to be useless in defending the demonstrators when they were killed later in May. They are not known for their ideological commitment to Democracy either.

No one is allowed to hold on to top military positions for long. For historical reasons, the army is the most powerful section of the armed forces. The navy sided with factions of the elite that were on the losing side, for example, siding with Pridi Panomyong, and the air force has been under developed. The police were powerful for a brief period under Police General P[h]ao S[r]iyanon in the 1950s, but they were soon despatched to forth rank in the uniformed pecking order. The Supreme Commander of the Armed Forces is a purely ceremonial position. Real power lies in the hands of the army chief who can mobilise soldiers and tanks on the ground to suppress demonstrators and to stage coups. The position of chief of the army is rotated to ensure an equal distribution of opportunities. Since the death of Field Marshal Sarit, there has been no single military strong man. Generals must take their turn at the feeding trough. The military has extremely lucrative commercial interests in the media and in the state enterprises. Profits line the pockets of generals. This, and the rampant corruption connected to military purchases, drug dealing, illegal logging and cross-border smuggling, all add up to a strong incentive for the military to try to retain political influence so that they can continue their activities. The wealth of the military also helps in turn to maintaining power.

Violent coercion is never enough to maintain political power. Legitimacy must also be built through socialisation and the use of ideology. “Democracy” as an ideology is extremely powerful in Thai society and has been so for decades. That is why past military dictatorships have never been able to claim that they were good “dictatorships”. They always tried to say that they were “democratic” or “temporary regimes in the process of developing Democracy”. Despite the high number of coups in Thai history, there has not been a stable and long lasting military junta since 1973. The Democracy Monument, in the centre of Bangkok, built by an anti-Monarchy military dictator, General Pibun, in the 1930s, has come to symbolise the popular ideology of Democracy and it means that the army could never pull it down, even in the 1960s and 1970s.

The military has always had a problem with trying to legitimise its actions by quoting “Democracy”. Therefore, it has relied heavily upon using the Monarchy to shore-up its legitimacy. The military always claim that they are “protecting the Monarchy” and that “they are the servants of the King and Queen”. We see the generals in photo poses, supposedly taking orders from royalty. Yet it is the generals who are really in charge of the Palace. The Palace willingly cooperates in this arrangement, gaining much wealth and prestige. Claiming legitimacy from the Monarchy is a way to make the population afraid of criticising the army and the draconian lèse majesté law is in place to back this up.

“Nation, Religion and Monarchy” are the three pillars of the elite’s conservative ideology. Since the 1992 uprising against the military, they have sometimes reluctantly added “the People” as a forth afterthought. However, the most important element in the three pillars ideology, as far as the army is concerned, is the Monarchy. “Religion” is difficult to use as a coercive force due to the fact that not all Thais are Buddhist and the version of Buddhism, designed by the elites in the past, does not give any political power to the clergy. “Nation” might seem to be a powerful symbol, and it is. Yet, ever since the 1930s there has been an underlying tension between “Nation” and “Monarchy” because the former implies a more collective idea, with collective interests, where as the latter is concentrated in one single individual. “Nation”, in a more egalitarian concept, was also the ideology of the Peoples Party in 1932, the Maoist Communist Party and many of the social movements. That is why “Monarchy” best serves the narrow and elitist interests of the army.

We need to cut down the military’s influence in society, reform the judiciary and the police and to expand freedom and Democracy from the Red Shirts grass-roots movement. And we need to abolish the Monarchy too. For in the minds of millions, the Monarchy has now become an obstacle to freedom and human dignity. Thais need to create a culture of citizenship rather than being merely “royal subjects”.

The Red shirts have learnt through struggle since the 19th September 2006 coup, that “Real Democracy” will not just be achieved by mass demonstrations or by winning repeated elections. Demonstrations have been put down by bloody repression and election results have been repeatedly overturned by unconstitutional means. The pro-democracy movement has come to realise that our aims are being blocked by powerful and entrenched interests which have to be resisted by strengthening the mass movement. This can be done by expanding the movement into the organised working class and by political agitation among the conscripts who make up the lower ranks of the military.

Update: In Thai/ภาษาไทย:

ทหารไทย กาฝากของสังคม

ถึงแม้ว่าคนส่วนใหญ่ในสังคมไทยเชื่อว่าจุดศูนย์กลางอำนาจอำมาตย์อยู่ที่ กษัตริย์และราชวงศ์ ในความเป็นจริงอำนาจแท้ที่อยู่เบื้องหลังกษัตริย์คือกองทัพ กองทัพไทยแทรกแซงการเมืองและสังคมมาตั้งแต่การปฏิวัติ ๒๔๗๕ เพราะคณะราษฎร์พึ่งพาอาศัยอำนาจทหารในการทำการปฏิวัติ แทนที่จะเน้นการสร้างพรรคมวลชน

อย่างไรก็ตามเราควรเข้าใจว่าอำนาจทหารเป็นอำนาจจำกัด

ในหลายยุคหลายสมัยอำนาจกองทัพถูกจำกัดและลดลงเพราะการลุกฮือและการเคลื่อน ไหวของประชาชนในขบวนการเคลื่อนไหวทางสังคม กรณี ๑๔ ตุลา ๒๕๑๖ และพฤษภา ๒๕๓๕ เป็นตัวอย่างที่ดี ดังนั้นเราควรเข้าใจว่ากองทัพเป็นกลุ่มอำนาจหนึ่งในชนชั้นปกครอง กลุ่มอื่นๆ ประกอบไปด้วย นายทุนใหญ่ นักการเมือง และข้าราชการชั้นสูง แต่สิ่งที่พิเศษเกี่ยวกับกองทัพ ถ้าเทียบกับกลุ่มอื่นๆในชนชั้นปกครองหรืออำมาตย์คือ กองทัพจะผูกขาดการใช้ความรุนแรงด้วยอาวุธ ซึ่งความรุนแรงนี้ใช้ในรัฐประหารเพื่อล้มรัฐบาล และใช้เพื่อฆ่าประชาชนมือเปล่า ล่าสุดก็ที่ราชประสงค์ในปี ๒๕๕๓ นี้เอง

วัตถุประสงค์หลักของการมีกองทัพสำหรับชนชั้นปกครองไทยคือ เป็นเครื่องมือในการควบคุมและปราบปรามประชาชนภายในประเทศ วัตถุประสงค์รองคือเป็นเครื่องมือในการสร้างความร่ำรวยให้พวกนายพล กองทัพไทยขาดประสิทธิภาพโดยสิ้นเชิงในการทำสงครามระหว่างประเทศ สงครามกับประเทศเพื่อนบ้านใน ASEAN ไม่น่าจะเป็นไปได้ แต่ถ้าเกิดขึ้นทหารไทยจะเป็น “รั้วพุ” ที่ป้องกันประเทศไม่ได้ ในอดีตกองทัพไทยต้องยอมแพ้ต่อญี่ปุ่น และมหาอำนาจอื่นๆ มาตลอด กองทัพไทยต่างจากกองทัพของเวียดนาม ลาว หรือของอินโดนีเซีย ที่เคยได้รับชัยชนะในการปลดแอกประเทศ ดังนั้นกองทัพไทยมีรถถังไว้เพื่อข่มขู่ประชาชนไทยและเพื่อทำรัฐประหารเท่า นั้น

ในอดีตมีสองกรณีที่กองทัพไทยทำสงคราม แต่เป็นสงครามภายใน คือสงครามกับพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย และสงครามปัจจุบันที่ยังไม่สิ้นสุดในสามจังหวัดภาคใต้ ในทั้งสองกรณีนี้กองทัพไม่สามารถเอาชนะฝ่ายตรงข้ามได้ เพราะการลุกขึ้นสู้ของประชาชน เกิดจากการกดขี่และการที่ไม่มีความยุติธรรมในสังคม และทุกครั้งพฤติกรรมป่าเถื่อนของทหารไทย ยิ่งทำให้การกบฏเข้มแข็งมากขึ้น บทเรียนสำคัญจากสงครามกับพรรคคอมมิวนิสต์คือ ต้องใช้การเมืองแก้ปัญหา ไม่ใช่การทหาร ในกรณีสามจังหวัดภาคใต้ก็เช่นกัน

กองทัพไทยอาจมีอำนาจก็จริง แต่อำนาจนั้นถูกจำกัดจากเงื่อนไขสามประการ (1) อำนาจของขบวนการเคลื่อนไหวทางสังคม (2) อำนาจของกลุ่มอื่นๆ ในชนชั้นปกครองที่มีอำนาจเงินและอำนาจการเมือง และ (3) การที่กองทัพแบ่งเป็นพรรคเป็นพวกที่แข่งขันกันเสมอ นอกจากนี้การที่กองทัพต้องอ้างความชอบธรรมจาก “ลัทธิกษัตริย์” ก็เป็นจุดอ่อนด้วย เพราะแสดงให้เห็นว่าไม่มีความชอบธรรมของตนเองเลย

แม้แต่ในยุคเผด็จการ สฤษดิ์ ถนอม ประภาส ทหารไม่ได้มีอำนาจเบ็ดเสร็จ เพราะต้องอาศัยการร่วมมือของ ผู้เชี่ยวชาญ และนายทุน และต้องฟังเสียงของขบวนการเคลื่อนไหวทางสังคม อย่าลืมว่าในยุคแรกๆ แม้แต่ สฤษดิ์ ยังต้องพึ่งพาขบวนการนักศึกษาและคนของพรรคคอมมิวนิสต์ในหนังสือพิมพ์ของเขา เพื่อทำรัฐประหารจนสำเร็จ ในกรณีรัฐประหาร ๑๙ กันยา ทหารคงทำรัฐประหารไม่ได้ถ้าพันธมิตรฯ นักวิชาการ และเอ็นจีโอ ไม่โบกมือเรียกทหารให้เข้ามาแทรกแซงการเมือง ตอนนั้นขบวนการคนเสื้อแดงยังไม่เกิด แต่พอเกิดขึ้น ทหารต้องใช้กลไกอื่นๆ เช่นศาล ในการล้มรัฐบาลพรรคพลังประชาชน หรือใช้วิธีการไม่ทำตามคำสั่งรัฐบาลในการปกป้องสนามบินจากม็อบพันธมิตรฯ

การแบ่งเป็นพรรคเป็นพวกของทหารในกองทัพ เป็นการแย่งชิงผลประโยชน์กัน ไม่ค่อยเกี่ยวอะไรกับความคิดทางการเมือง ก๊กต่างๆ ของทหารมักจะเชื่อมกับทหารเกษียณ นายทุน และนักการเมือง กรณีล่าสุดคือกลุ่มทหาร “บูรพาพยัคฆ์” จากราบที่สอง ปราจีนบุรี ซึ่งขึ้นมามีอำนาจชั่วคราว การที่เป็นทหารรักษาพระองค์ของราชินีไม่สำคัญ ทุกส่วนของกองทัพมักอ้างการเชื่อมโยงกับวังอยู่แล้ว สำคัญว่าพร้อมจะเข่นฆ่าประชาชนเพื่อปกป้องเผด็จการมากกว่า กรณีทหารแตงโมที่ถล่มผู้บัญชาการทหารบูรพาพยัคฆ์ที่ราชดำเนิน เป็นการสู้กันระหว่างสองพวก ทหารแตงโมดังกล่าวไม่ได้ขึ้นกับขบวนการเสื้อแดง และในอดีตไม่เคยมีจิตใจประชาธิปไตย

วัฒนธรรมของกองทัพไทยคือวัฒนธรรมในการหมุนเวียนผลัดเปลี่ยนตำแหน่ง ตำแหน่งที่มีอำนาจมากที่สุดคือ ผบทบ. ซึ่งต้องผลัดเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ทั้งนี้เพื่อให้นายพลต่างๆ มีโอกาสเข้าถึงรางอาหารในคอกเลี้ยงหมู ทหารคนใดคนหนึ่งไม่สามารถผูกขาดการกินและการเข้าถึงอำนาจและความร่ำรวยได้

ความร่ำรวย “ผิดปกติ” เกินรายได้ธรรมดาของพวกนายพล มาจากกิจกรรมของกองทัพในสื่อและรัฐวิสาหกิจ นอกจากนี้มีรายได้มหาศาลจากการคอร์รับชั่น รับเงินใต้โต๊ะเวลาซื้ออาวุธ การค้ายาเสพติด การค้าไม้เถื่อน และการลักลอกขนสินค้าข้ามพรมแดน ทั้งหมดนี้เป็นแรงจูงใจให้ทหารรักษาอิทธิพลทางการเมือง เพื่อปกป้องกิจกรรมต่างๆ ของทหาร ซึ่งไม่เกี่ยวอะไรกับการป้องกันประเทศ

แต่การใช้ความรุนแรงอย่างเดียวสร้างอำนาจในการปกครองไม่ได้ ต้องมีการครองใจประชาชนควบคู่กันไป ลัทธิที่ครองใจประชาชนไทยในยุคสมัยใหม่มากที่สุดคือ “ประชาธิปไตยและความเป็นธรรม” แต่ทหารอ้างความชอบธรรมจากแนวคิดนี้ไม่ได้ เพราะทหารทำลายประชาธิปไตยและความเป็นธรรมอย่างต่อเนื่อง ดังนั้นทหารจึงต้องใช้ “ลัทธิกษัตริย์” โดยอ้างว่าทหารรับใช้กษัตริย์ แถมยังมีกฎหมายหมิ่นเดชานุภาพฯไว้ข่มขู่คนที่คัดค้านทหารอีกด้วย ในความเป็นจริงทหารไม่ได้รับใช้ใครนอกจากตนเอง แต่กษัตริย์ภูมิพลพร้อมจะร่วมมือกับทหารเสมอ เพราะได้ผลประโยชน์มหาศาลตรงนั้น การเข้าเฝ้ากษัตริย์ของพวกนายพลหลังการทำรัฐประหาร เป็นเพียงละครที่สร้างภาพเท็จว่ากษัตริย์สั่งทหาร

“ชาติ ศาสนา กษัตริย์” คือลัทธิของอำมาตย์ชนชั้นปกครอง แต่ตั้งแต่ยุค สฤษดิ์ ทหารพยายามลดบทบาททางการเมืองของศาสนาพุทธ ดังนั้นทหารใช้ศาสนาเป็นเครื่องมือไม่ค่อยได้ ส่วนเรื่อง “ชาติ” เป็นสิ่งที่ขัดแย้งกับ “กษัตริย์” ตั้งแต่ปลายรัชกาลที่ ๕ เพราะ “ความเป็นชาติ” มีลักษณะส่วนรวมมากกว่าไปเน้นตัวบุคคลของกษัตริย์ ผู้ที่เน้นลัทธิชาตินิยมในอดีต มักเป็นพวกที่ไม่เอากษัตริย์ด้วย เช่น คณะราษฎร์ จอมพล ป. พิบูลสงคราม และพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย นี่คือสาเหตุที่ลัทธิกษัตริย์เป็นลัทธิที่เหมาะกับทหารมากที่สุดหลังการขึ้น มาของจอมพลสฤษดิ์จนถึงทุกวันนี้

ลักษณะการสั่งการและสายอำนาจในกองทัพ มีผลในการสร้างวัฒนธรรมเลวทรามไปทั่วองค์กร คนดีๆ ที่เข้าไปเป็นนายทหารหนุ่มต้านพลังของวัฒนธรรมนี้ไม่ได้ แต่เราไม่โทษเขา เราจะโทษพวกนายพลระดับสูง

ถ้าเราจะมีประชาธิปไตยแท้ เราต้องตัดบทบาททหารออกจากสังคมและเศรษฐกิจ ต้องตัดงบประมาณทหาร ต้องปลดนายพลเผด็จการออกให้หมด ต้องนำนายพลฆาตกรมาลงโทษ และต้องยกเลิกหรือไม่ก็เปลี่ยนโครงสร้างกองทัพอย่างถอนรากถอนโคน นอกจากนี้เราต้องยกเลิกสถาบันกษัตริย์ เพื่อให้มีระบบสาธารณรัฐ แต่อย่าไปหวังว่าผู้ใหญ่ที่ไหนเขาจะทำให้เรา และอย่าไปหวังว่าพรรคเพื่อไทยจะทำให้ ส่วนใหญ่พวกนี้เคยชินกับการร่วมมือกับกองทัพมานาน พลังหลักในการสร้างประชาธิปไตยต้องมาจากขบวนการเสื้อแดง และเสื้อแดงต้องเรียนบทเรียนจากราชประสงค์ เราต้องขยายอิทธิพลของขบวนการประชาธิปไตยไปสู่ขบวนการสหภาพแรงงาน ขบวนการนักศึกษา และเข้าไปสู่ทหารเกณฑ์ระดับล่างที่เป็นพี่น้องลูกหลานแท้ของประชาชน

ทหารไทยคือกาฝากของสังคม ในหมู่ชาวไร่ชาวนามันมีวิธีเดียวที่จะจัดการกับกาฝาก นั้นคือการตัดมันออกไปให้แห้งตาย








%d bloggers like this: